Τα Νέα μας

Μήπως η Γερμανία ξεχνάει το δικό της δημοσιονομικό παρελθόν;

 Εάν κάναμε μία λίστα με τις χώρες που ελπίζουμε να έχουν μάθει από τα λάθη τους των τελευταίων 100 ετών, η Γερμανία θα έπρεπε να είναι στην κορυφή. Όντως, οι πρόσφατες κυβερνήσεις και η πλειονότητα των Γερμανών δείχνουν να έχουν εμπεδώσει το μάθημα από την Ναζιστική ιστορία της χώρας.
Δυστυχώς, αυτό που φαίνεται ότι δεν έχει μάθει η Γερμανία, είναι το κόστος της εμμονής της με τη δημοσιονομική «ορθοδοξία», δεδομένου ότι η δική της οικονομική ευημερία έχει τις ρίζες της στην απόφαση των αντιπάλων της στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, να διαγράψουν το ήμισυ των χρεών της.
Οι πολιτικές που η κυβέρνηση της Άνγκελα Μέρκελ έχει επιβάλλει στις χώρες της Νότιας Ευρώπης, είναι εκ διαμέτρου αντίθετες από αυτές που η Ευρώπη και οι ΗΠΑ επινόησαν στις αρχές της δεκαετίας του ’50, για να καταστεί δυνατή η αναδόμηση της μεταπολεμικά κατεστραμμένης οικονομίας της Δυτικής Γερμανίας. Μετά την οικονομική κρίση του 2008, η Γερμανία, ως κυρίαρχη οικονομία και μεγαλύτερη πιστώτρια χώρα της Ε.Ε, έχει εξαναγκάσει τις χώρες της Μεσογείου –και ιδιαίτερα την Ελλάδα, να απομυζήσουν τους πολίτες και τις οικονομίες τους για να διασώσουν τράπεζες και να αποπληρώσουν τα χρέη τους.
Η επιμονή της Γερμανίας έχει φέρει την Ελλάδα σε μία κατάσταση ανάλογη αυτής των ΗΠΑ στον «πάτο» της Μεγάλης Ύφεσης, με επίσημο ποσοστό ανεργίας πάνω από 25%, ανεργία των νέων πάνω από 50%, συρρίκνωση της οικονομίας κοντά στο 30% και της κατανάλωσης κατά περισσότερο από 40%. Το 2014 το ελληνικό χρέος διαμορφώθηκε στο 188,9% του ΑΕΠ.

Το μεγαλύτερο μέρος των δανείων που η Γερμανία και άλλες χώρες έχουν παράσχει –με υψηλότατους τόκους- στην Ελλάδα, έχει χρησιμοποιηθεί για την πληρωμή τόκων ή προηγούμενων δανείων. Τον Ιανουάριο μόνο το 11% των κεφαλαίων αυτών είχε φτάσει στο Ελληνικό Κράτος. Παγιδευμένη σε έναν φαύλο κύκλο αποπληρωμής τόκων και αναιμικής οικονομικής δραστηριότητας, η Ελλάδα –όπως παρατηρούσαν προ μηνών οι Financial Times- έχει καταντήσει «μια οιονεί-σκλαβωμένη οικονομία», διοικούμενη «αποκλειστικά για το όφελος των ξένων πιστωτών».

Δεν ήταν έκπληξη λοιπόν που στις τελευταίες εκλογές εξελέγη μία κυβέρνηση απίστευτη για τα ως τότε δεδομένα, κύρια υπόσχεση της οποίας ήταν η αναδιαπραγμάτευση του χρέους. Αμέσως, η Γερμανία και πολλοί αξιωματούχοι της Κομισιόν αντιτάχθηκαν έντονα σε οποιαδήποτε τέτοια αλλαγή. 
Φάνηκαν μάλιστα στη συνέχεια, να επιδιώκουν να "τιμωρήσουν παραδειγματικά τους Έλληνες για το θράσος τους" να ζητήσουν καλύτερους όρους. Κατανοητό, γιατί φανταστείτε να πετύχαινε η Ελλάδα να βγει από την κρίση με μία ήπια προσαρμογή, με πιο ανθρώπινους όρους: οι πολίτες ολόκληρης της Ευρώπης –ίσως του κόσμου- θα αναθαρρούσαν και δεν θα έσκυβαν ποτέ ξανά το κεφάλι αποδεχόμενοι σκληρή λιτότητα και τα κόμματα που την επιβάλλουν.

Ευτυχώς για τη Γερμανία, οι δικοί της πιστωτές υιοθέτησαν μία εντελώς διαφορετική στάση μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Με τη Συμφωνία του Λονδίνου το 1953, οι 20 χώρες –συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας- που είχαν δανείσει χρήματα στη Γερμανία κατά την προ-Ναζιστική Δημοκρατία της Βαϊμάρης και τα χρόνια μετά το 1945, συμφώνησαν να μειώσουν το χρέος της στο ήμισυ.

Επιπλέον, συμφώνησαν ότι οι πληρωμές του χρέους της δε μπορούσαν να προέρχονται από τις κρατικές δαπάνες, αλλά αποκλειστικά και μόνο από τα έσοδα της χώρας από εξαγωγές. Αποφάσισαν επίσης να υποτιμήσουν το γερμανικό μάρκο, ώστε τα έσοδά της από τις εξαγωγές να μπορούν να αναπτυχθούν.
Με την συγκατάθεση όλων των μερών, η Συμφωνία του Λονδίνου και οι τροποποιήσεις της που ακολούθησαν, έθεταν τη Γερμανία σε ισότιμη θέση με τους πιστωτές της: η χώρα μπορούσε –και κάποιες φορές το έκανε- να απορρίπτει όρους που έθεταν οι πιστωτές της και να επιμένει σε νέες διαπραγματεύσεις.

Οι ΗΠΑ ήταν η χώρα που επέμεινε περισσότερο, ώστε οι όροι αποπληρωμής του γερμανικού χρέους να είναι όσο το δυνατόν πιο επιεικείς, καθώς η Ουάσινγκτον χρειαζόταν τη χώρα δυνατή, για να έχει έναν ισχυρό σύμμαχο στον Ψυχρό Πόλεμο. Άλλωστε, η τότε δυτικογερμανική κυβέρνηση του Χριστιανοδημοκράτη Κόνραντ Αντενάουερ θεωρείτο ότι δεν είχε σχέση με τους Ναζί, άρα το να συνεχίσει να τιμωρείται η Γερμανία -ο μέχρι πρότινος θανάσιμος εχθρός- ήταν στρατηγικά και ίσως ηθικά ασύνετο.

Σήμερα η Γερμανία, με τις πολιτικές της προς την Ελλάδα, δείχνει να μη θυμάται αυτή τη μεταχείριση που δέχθηκε τότε. Ως μέλος της Ευρωζώνης η Ελλάδα δε μπορεί να υποτιμήσει το νόμισμά της. Και αντί να προσπαθήσει να βοηθήσει την Ελλάδα να στηρίξει τις εξαγωγές της, η Γερμανία έχει κάτι ό,τι είναι δυνατό για να συνεχίσει να αυξάνει το δικό της εμπορικό πλεόνασμα έναντι της χώρας μας και των υπολοίπων Ευρωπαίων εταίρων της. 
Εκ των πραγμάτων, όχι απλώς η Γερμανία δε συμβάλλει στην αναδόμηση των οικονομιών της Νότιας Ευρώπης, αλλά τις λεηλατεί στο όνομα της δημοσιονομικής ακεραιότητας.
Παρ’ όλα αυτά, οι παράγοντες που είχαν λάβει υπ’ όψιν τους οι πιστωτές της Γερμανίας πριν από έξι δεκαετίες, είναι εξίσου επίκαιροι και σήμερα. Στρατηγικά και οικονομικά θα ήταν καταστροφή για τη Γερμανία -και όχι μόνο, εάν η Ελλάδα αναγκαζόταν να απαρνηθεί το χρέος της και να βγει από την Ευρωζώνη, καθώς αυτό θα απειλούσε κατ' αρχήν την ίδια την ύπαρξη της νομισματικής ένωσης.

Γιατί λοιπόν το Βερολίνο δε μπορεί να εφαρμόσει τα μαθήματα που έχει πάρει από το δικό του παρελθόν, στην τωρινή οικονομική πρόκληση; Όπως εύστοχα είχε επισημάνει ο Jurgen Kaiser σε σύγγραμμά του για το think tank των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών, «το ευρύ κοινό στη Γερμανία έχει ελάχιστη γνώση για την ιστορία της ελάφρυνσης του γερμανικού χρέους».
Τελικά, ο κόσμος θα είναι ένα πολύ καλύτερο μέρος όταν οι Γερμανοί μάθουν την ιστορία τους -ολόκληρη.

 Αννίτα Νιάκα

http://www.sofokleousin.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Θηλυκό.net Designed by Templateism.com Copyright © 2014

Από το Blogger.
Published By Gooyaabi Templates